دکتر حسن بلخاری در وبینار بین‌المللی «اخلاقی زیستن از منظر عرفای اسلام و مسیحیت» عنوان کرد:

سلامتِ روح انسان درگرو نِیل به مکارم اخلاقی است

وبینار بین‌المللی «اخلاقی زیستن از منظر عرفای اسلام و مسیحیت» به همت انجمن آثار و مفاخر فرهنگی و رایزنی ‏فرهنگی ایران در اسپانیا سه‌شنبه 28 اردیبهشت ‌ماه ۱۴۰۰ برگزار شد. ‏ در این برنامه حسن بلخاری قهی، رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، محمدمهدی احمدی، رایزن فرهنگی ایران در ‏اسپانیا، حجت‌الاسلام و المسلمین محمدمهدی تسخیری، […]


وبینار بین‌المللی «اخلاقی زیستن از منظر عرفای اسلام و مسیحیت» به همت انجمن آثار و مفاخر فرهنگی و رایزنی ‏فرهنگی ایران در اسپانیا سه‌شنبه 28 اردیبهشت ‌ماه ۱۴۰۰ برگزار شد. ‏
در این برنامه حسن بلخاری قهی، رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، محمدمهدی احمدی، رایزن فرهنگی ایران در ‏اسپانیا، حجت‌الاسلام و المسلمین محمدمهدی تسخیری، رئیس مرکز گفت‌وگوی ادیان و فرهنگ‌های سازمان فرهنگ ‏و ارتباطات اسلامی، حامد ناجی اصفهانی، استاد دانشگاه اصفهان و سیدعلی اصغر میرباقری فرد، رئیس انجمن ترویج ‏زبان و ادب فارسی از ایران ،خاویر سانچوفرمین، رئیس دانشگاه عرفان آویلا، جرزی ناووجسکی، دبیر دانشگاه عرفان ‏آویلا و رومولو کوارتاس، معاون مدیر دانشگاه عرفان آویلا اسپانیا سخنرانی کردند. ‏

رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی در این وبینار اشاره به موضوع سخنرانی خود با عنوان « زیستن اخلاقی از منظر ‏ابن‌عربی» گفت: محیی‌الدین ابن عربی (درگذشته به سال 638 هجری و 1240 میلادی) که اتفاقا متولد ‏مُرسیه اسپانیا است یکی از بزرگ‌ترین عرفای مسلمان محسوب می‌شود. انتساب لقب شیخ اکبر به او ‏روشن‌ترین دلیل اثبات این ادعا است. وی که در قرن ششم و هفتم هجری (معادل دوازدهم و سیزدهم ‏میلادی) می‌زیست و صاحب آثار گرانقدر مهمی چون فتوحات مکیه و فصوص‌الحکم بود، تاثیر عظیمی ‏بر عرفان اسلامی پس از خویش گذاشت. شروح بسیاری بر آثار او نوشته شده و حکما و عرفای بزرگی ‏در مکتب او پرورش یافتند. ‏
او در ادامه گفت: کلام و نظر ابن عربی در باب اخلاق و زیستن اخلاقی ، بسیار جامع و مفصل است و ‏اگر بگوییم وی در تمامی آثار خویش مهم‌ترین اصل مباحثات خود را تبیین جایگاه اخلاقی انسان قرار ‏داده، اغراق نکرده‌ایم و این شاید متأثر از این کلام پیامبر اسلام باشد که فرمودند: من برای تکمیل ‏مکارم اخلاق برگزیده شده‌ام (انما بُعِثْتُ لِأُتَمِّمَ مَكَارِمَ الْأَخْلَاقِ ). از دیدگاه ابن‌عربی، اخلاق نه از حوزة ‏نظر که از قلمرو عمل آغاز می‌شود. به عبارتی ابن‌عربی، زیستن اخلاقی یا اخلاقی بودن انسان را اول و ‏بالذات یک امر عملی می‌داند و نه یک امر نظری که دستاورد آن غرقه شدن در مباحث نظری است که ‏هیچ گاه پایانی ندارد. این بدان معناست که از منظر او، زیست اخلاقی، محور و بنیاد است نه فربهی ‏نظری در حوزة اخلاق و این مساله بسیار مهمی است. ‏
استاد دانشگاه تهران در بخش دیگری از سخنان خود بیان کرد: از دیدگاه ابن‌عربی، کسی که سیر زیستن ‏بر بنیاد اخلاق را از عمل آغاز نموده و در این راه با نیّت خالص طی مسیر نماید مبدّل به رجل الهی یا ‏مرد خدا می‌شود. مرد خدا از دیدگاه او، کسی است که بر نفسِ خویش حاکم بوده یا به تعبیری بر آن ‏سلطنت دارد. وی این‌گونه مردان را دو دسته می‌داند گروهی که سلطنت مطلقه بر نفس خویش دارند و ‏به جایی رسیده‌اند که حقیقت را به عینه مشاهده می‌نمایند و گروهی که حکومت مطلقه بر نفس خویش ‏ندارند اما از طریق انجام اوامر الهی و عدم انجام نواهی او به ملاقات حق در قیامت نائل می‌شوند. از ‏دیدگاه ابن عربی، هر دو گروه بر بنیاد زیست اخلاقی به این جایگاه و مقام رسیده‌اند. ‏
بلخاری در پایان تاکید کرد: نکتة مهم در آرای ابن‌عربی و دیگر عرفای مسلمان، در زیستن اخلاقی ‏حرکت از جسم به نفس و سپس روح است. انسان ابتدا باید در مقام جسم، رذائل اخلاقی را از خود ‏دور نگاه داشته و سعی وسیع و بلیغ نماید در دام شهوات و هواهای نفسانی اسیر نگردد. اگر چنین ‏اسارتی رخ دهد نفس نیز آلوده می‌گردد و این آلودگی سبب رنج و عُسرت روح می‌شود. این بدان ‏معناست که صحت و سلامتِ روح بستگی کامل به رعایت مسائل اخلاقی و تلاش در نیل به مکارم ‏اخلاقی دارد. ‏