به بهانه فرارسیدن ماه مبارک رمضان

عشق و دعا در ماه میهمانی خدا

ماه میهمانی خدا فرارسید و از شنبه ۶ اردیبهشت ماه ، خودرا برای حضور دراین ضیافت باشکوه الهی آماده می کنیم. ضمن عرض ‏تبریک به مناسبت این ایام مقدس و پرفیض، درادامه با اهمیت و جایگاه دعا درماه مبارک رمضان بیشتر آشنا خواهید شد:‏ ماه رمضان، ماه عبادت است و «مخ» عبادت، دعاست؛ و جوهره […]


ماه میهمانی خدا فرارسید و از شنبه ۶ اردیبهشت ماه ، خودرا برای حضور دراین ضیافت باشکوه الهی آماده می کنیم. ضمن عرض ‏تبریک به مناسبت این ایام مقدس و پرفیض، درادامه با اهمیت و جایگاه دعا درماه مبارک رمضان بیشتر آشنا خواهید شد:‏
ماه رمضان، ماه عبادت است و «مخ» عبادت، دعاست؛ و جوهره دعا همانا خواست درون و نیاز راستین انسان، «من حیث هو انسان» ‏است. خواست های انسان، متفاوت و بی شمار است ولی همه، خواست های جوهره انسانی انسان نیست، بلکه پارهایشان نیازهای «تن» ‏انسان است که این خواست ها را در صورتی «دعا» می توان نامید که در جهت تأمین نیاز جان انسانی انسان باشد. در این صورت است ‏که جنبه حیوانی و بعد مادی درخواست انسان، تحت الشعاع جنبه انسانی و بعد معنوی آن قرار می گیرد و گرچه در ذات خود تاریک و ‏ظلمانی است ولی به نور معنی روشنی می یابد و نورانی می شود و هر چند از «عالم شفلی» است ولی بال و پر گشوده و به «عالم علوی» ‏عروج می کند. چنین است که همه ابعاد مادی و معنوی و همه نیازهای تن و جان آدمی، تنها برای خدا و رو به سوی خدا خواهد بود. ‏ماده و تن در ذات خود، ظلمانی است. از اینرو است که در دعاهای مأثوره از پیامبر (ص) و اهل بیت عصمت و طهارت(ع) و منجمله ‏دعاهای وارد شده در شب و روز ماه رمضان، عرض نیازها و بیان خواست ها در قلمرو معنویات و روحانیات و مدارج علوی و ملکوتی ‏است؛ و اگر هم به ندرت نیازی از نیازهای ظاهری و جسمانی بر زبان می آید، بر سبیل مقدمه و وسیله است نه مطلوبیت ذاتی و ‏هدف.دیگر آنکه انسان در مرتبه جان و معنی دارای درجات متفاوت و پستی و بلندی هایی است. و این طور نیست که همه اهل معنی و ‏وارستگان از ماده و پیوستگان به معنی، درک و فهمی مساوی نسبت به جان و معنی داشته باشند و معنویت در وجود آنها به طور ‏یکسان تحقق یافته باشد. با توجه به این نکته، بر طالبان حقیقت و پویندگان راه تعالی معنوی فرض است که در طلب حقیقت و پویندگی ‏راه معنویت، از آثار بر جا مانده از پیشقراولان بلندپایه وادی عشق و نیاز که عاشقان و بی نیازان حقیقی اند پیروی کنند و با تأمل در این ‏آثار والا و بازخوان این راز و نیازهای عاشقانه و پر شور، تلاش کنند که اگر به طور کامل میسر نیست – لااقل بخشی از این حالات والا را ‏در خود تحقق بخشند و خود را بالاتر برند و پیوسته در آسمان معانی، بال و پر گشوده تر دارند و اوج بیشتر گیرند. آری، دعاهای «عالیه ‏المضامین» وارده از معصومین (ع) نشانه های جهان غیب و کلیدهای در بهشت هستند؛ و درخور آنند که «مفاتیح الجنان» شان بخوانیم. ‏نکته شایان یادآوری آن که بسیاری از مضامین عالیه ادعیه که به زبان ابتهال و راز و نیاز و سوز و گداز به درگاه باریتعالی است، در ‏روایات و احادیث در مقام مواجهه با خلق، به لسان موعظه و نصیحت است.‏
‏*برگرفته کتاب عشق و دعا اثر استاد محمدجواد حجتی کرمانی