رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی در نشست «شهریار و هویت ملی» گفت:

«شهریار» شعر و ادب فارسی را در ایران و جهان تعالی بخشید

نشست «شهریار و هویت ملی» به کوشش پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات با همکاری انجمن علمی زبان و ادب فارسی به مناسبت روز شعر و ادب فارسی و بزرگداشت استاد شهریار یکشنبه ۲۷ شهریورماه ۱۴۰۱ در فضای مجازی برگزار شد. محمود شالویی رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی طی سخنانی در این نشست گفت: ما […]

نشست «شهریار و هویت ملی» به کوشش پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات با همکاری انجمن علمی زبان و ادب فارسی به مناسبت روز شعر و ادب فارسی و بزرگداشت استاد شهریار یکشنبه ۲۷ شهریورماه ۱۴۰۱ در فضای مجازی برگزار شد.
محمود شالویی رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی طی سخنانی در این نشست گفت: ما ایرانیان از دیرباز با زبان فارسی زندگی و زیست کرده‌ایم و همواره این زبان در کنار ما بوده است و ما هم در کنار آن بوده‌ایم. بزرگان ما از فردوسی و سنایی و مولانا و… تا دوره معاصر، شهریار تبریزی این استاد والاتبار سخن که روز شعر و ادب فارسی با نام او گره خورده است؛ هر یک برای حفاظت و صیانت از این زبان و در جهت رشد و بالندگی و گسترش آن از هیچ کوششی دریغ نکرده اند.
او تصریح کرد: شاعر و عارفی چون شهریار تبریزی توانست در بستر شعر، اندیشه های بلند خویش را ارائه نماید و به عنوان یک اندیشمند در جهان اسلام و ایران با سرایش اشعار ترکی و فارسی همگام با یکدیگر، شعر و ادب و زبان فارسی را ارج نهد و تعالی بخشد.
رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی تصریح کرد: اقدام پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات در برقراری سلسله نشست‌های پاسداشت زبان و ادب فارسی حرکتی ستودنی است؛ چرا که اقدماتی از این دست موجب معرفی هرچه بهتر زبان فارسی به ایرانیان و ایران دوستان در سراسر جهان خواهد شد. تردیدی نیست که پس از زبان عربی به عنوان زبان نخست جهان اسلام، زبان فارسی با بهره گیری از اندیشه‌های بزرگان خود توانسته است در معرفی اعتقادات و آیین های ایرانی – اسلامی سهم بسزایی را ایفا نماید؛ از اینرو همه ایرانیان و فارسی زبانان در هر نقطه از جهان به این زبان دلبسته اند و آن را پاس می دارند.
شالویی در پایان تأکید کرد: امیدوارم از فرصت گرامیداشت روز شعر و ادب فارسی و در کنار آن پاسداشت شاعر بزرگی چون شهریار تبریزی بهترین بهره ها را ببریم، زیرا هرچه زبان فارسی بیشتر و بهتر معرفی شود، واژه های بیگانه که درصدد تطاول زبان ما برآمده اند، یکی پس از دیگری از میدان به در می شوند و بستر مناسب تری به منظور حراست و پاسداشت این زبان فراهم می شود.